Менің сабағымда оқушыға «өзім байқап көрсем бола ма?» дегізетін нәрсе — дайын ережені жаттату емес, өзі жасап көруге мүмкіндік беру .7-сыныпта есімше мен көсемше тақырыбында мен тақтаға ереже жазбадым. Алдымен оқушыларға екі сөйлем бердім: «Оқыған бала кітапты жапты» және «Оқып отырған бала кітапты жапты». Сосын: «Айырмашылығы неде? Өздерің байқап көріңдерші» дедім.Оқушылар бір-бірімен талқылап, өздері ережені тапты. Бір оқушым: «Апай, өзім байқап көрсем бола ма? Мен өз мысалымды ойлап таптым» деді. Ол тақтаға шығып, өз мысалын жазды. Сыныптың бәрі оны қолдап, өз мысалдарын айта бастады.Сол сәтте түсіндім: оқушыға дайын жауапты бергенше, «өзің байқап көр» деу — әлдеқайда күшті екен. Өзі тапқан ереже ешқашан ұмытылмайды. Менің әдісім: алдымен мысал, сосын сұрақ, сосын оқушының өзіне мүмкіндік беру.