7-сыныпта қазақ тілі сабағында есімше мен көсемше тақырыбын өтіп жатқанда бір оқушым: «Апай, мұны не үшін оқуымыз керек? Өмірде керек емес қой» деп сұрады.Мен жоспар бойынша ережені түсіндіріп жатқан едім. Сол сұрақ мені тоқтатты. Жоспарды бірден өзгертіп, ережені емес, өмірден мысал айттым: «Оқыған бала» мен «оқып отырған бала» — екі түрлі адам. Бір сөзді дұрыс қолданбасаң, ойың да бұрмаланып кетеді.Сол сәтте сыныптың бәрі тынышталып, тыңдай бастады. Оқушы «аа, түсіндім» деді. Сол күннен кейін мен грамматиканы жаттатумен емес, сөйлеу арқылы түсіндіретін болдым. Сол сұрақ сабағымның бағытын өзгертті.