7-сыныпта қазақ тілі сабағында есімше мен көсемше тақырыбын өтіп жатқанда бір оқушым: «Апай, мұны не үшін оқуымыз керек? Өмірде керек емес қой» деп сұрады. Сыныптың бәрі күліп, маған қарады.Оқушыға айтқан жауабым: «Есімше мен көсемшені емтихан үшін емес, өз ойыңды дәл жеткізу үшін оқып жүрсің. «Оқыған бала» мен «оқып отырған бала» — екі түрлі адам. Бір сөзді дұрыс қолданбасаң, ойың да бұрмаланып кетеді. Қазақша таза, дәл сөйлей білу — сенің күшің.»Ішімде қалған шынайы жауабым: Шынымды айтсам, ішімнен «қойшы, кейде өзім де шаршап, осының бәрін не үшін деп ойлаймын» дедім. Бірақ оны оқушыға айтпадым. Өйткені ол сұрақ — оның түсінгісі келетінін білдіреді. Жаттағысы келмей, мағынасын білгісі келеді.Нәтиже: Сол сұрақтан кейін сабақты ереже жаттатумен емес, өмірден мысалмен түсіндірдім. Оқушы «аа, түсіндім» деді. Сол күннен кейін ол сабаққа қызыға қатыса бастады.Қорытынды: Оқушы «не үшін?» деп сұраса — бұл қарсылық емес, түсінуге деген талпыныс екен.